günün her saati, bir hayalet gibi geçip giden insanlar var içimizden. belki de yolda gördüğümüz adam da böyle düşünüyordu dün gece. belki o en sevdiğimiz şiir içinden onlarca insan geçip giden bi hayalet tarafından yazılmıştı. en sevdiğimiz kitabın ne olduğu sorulmadı mesela, çünkü içimizden geçip giden bizi bi hayalet yapan insanlar için mühim olan aynadaki bizdik. kimse ne kadar içten güldüğümüze değil, o gülüşün nasıl bi yüze ait olduğuna baktı. yani yine mühim olan aynadaki bizdik. duygularımız iki satıra sığmadığı için okumadılar. yalnızca kağıtla kaleme açtık o dünyayı, sığmazdı elbet ama birkaç şiire hüzünle sığdırmaya çalıştık içimizdekileri. benimki gönüllü hüzünlülük. bu hüzünlülük bana huzur sunuyor. hüznümle beraber derinleşiyorum ben, kendimi böyle keşfettim ben. eğer benim gibi olanlar varsa şu mecrada onlarında hüznü daim olsun. iyi geceler.
0 Yorumlar